நேபால் இரண்டு யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரிய கலாச்சாரச் சொத்துக்கள், மேலும் அவற்றுக்கிடையே இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலான கட்டிட வரலாறு பரவியுள்ளது. மிகப் பழமையானது லும்பினி, அங்கு ம ury ரியன் பேரரசர் அசோகா உயர்த்தப்பட்டது மணற்கல் தூண் கி.மு. 249 இல் பிறந்த இடத்தைக் குறிக்கும் வகையில் புத்தர்மற்றொன்று காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கு1979 இல் ஏழு தனித்தனிப் பகுதிகளாகப் பொறிக்கப்பட்டது நினைவுச்சின்னம் மண்டலங்கள் மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மல்ல வம்சத்தாலும் வடிவமைக்கப்பட்டது நெவார் அதற்கு சேவை செய்த கைவினைஞர்கள். இவ்விரண்டிற்கும் இடையில் நாட்டின் மிகப் பழமையான தேதியிடப்பட்ட நினைவுச்சின்னம் அமைந்துள்ளது. பதிவு, செதுக்கப்பட்டது சாங்கு நாராயண் கி.பி. 464-ல் — மூவரும் இன்னும் நிலைத்து நிற்கின்றனர்.
காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கின் ஏழு நினைவுச்சின்ன மண்டலங்கள் யாவை?
யுனெஸ்கோ காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கை ஒரே தளமாகக் கருதவில்லை. 1979 ஆம் ஆண்டின் பதிவு — பின்னர் 2006 இல் ஒரு சிறிய எல்லை மாற்றத்தால் செம்மைப்படுத்தப்பட்டது — ஏழு தனித்தனி தொகுப்புகளை உள்ளடக்கியது: ஹனுமான் தோகா (காத்மாண்டு), பட்டான் மற்றும் பக்தாபூர் ஆகிய தர்பார் சதுக்கங்கள்; ஸ்வயம்பு மற்றும் பௌத்தநாத் ஆகிய பௌத்த ஸ்தூபிகள் ; மற்றும் பசுபதி மற்றும் சங்கு நாராயண் ஆகிய இந்து கோயில் வளாகங்கள். இந்தச் சொத்து மொத்தம் 167.37 ஹெக்டேர் பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது, இதில் 70.29 ஹெக்டேர் இடையக மண்டலமும் அடங்கும், மேலும் இது கலாச்சார அளவுகோல்கள் (iii), (iv) மற்றும் (vi) ஆகியவற்றின் கீழ் பட்டியலிடப்பட்டது.
இந்தப் பள்ளத்தாக்கு 2003-ல் 'ஆபத்தில் உள்ள உலகப் பாரம்பரியச் சின்னங்கள் ' பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டு , 2007-ல் அப்பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்டது. இன்றும் அந்தச் சொத்தை நிர்வகித்து வரும் ஒருங்கிணைந்த மேலாண்மைத் திட்டத்தை நேபாளம் ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு இது நிகழ்ந்தது. இதன் அடிப்படையான சட்டப் பாதுகாப்பு மிகவும் பழமையானது: அது 1956-ஆம் ஆண்டின் ' பண்டைய நினைவுச்சின்னங்கள் பாதுகாப்புச் சட்டம்' ஆகும்.
யுனெஸ்கோவின் வரையறையின்படி, இந்த நினைவுச்சின்னங்களின் கலைத்துவ உச்சம் கி.பி. 1500 முதல் 1800 வரையிலான மூன்று நூற்றாண்டுகளான மல்லர் காலத்தில் நிகழ்ந்தது. அக்காலத்தில், நேவார் கைவினைஞர்கள் சுட்ட செங்கல், மண் சாந்து, மரம் மற்றும் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட வெண்கலம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு அடுக்குக் கோயிலைச் செம்மைப்படுத்தி , இன்று இப்பகுதி அறியப்படும் வடிவத்தை உருவாக்கினர்.
லும்பினி மற்றும் கி.மு. 249-ஆம் ஆண்டின் அசோகத் தூண்
ரூபன்தேஹி மாவட்டத்தில் உள்ள லும்பினியில்தான், மௌரியப் பேரரசர் அசோகர், சித்தார்த்த கௌதமரின் பிறப்பிடத்தைக் குறிக்கும் வகையில், கி.மு. 249-ல் சுமார் ஆறு மீட்டர் உயரமுள்ள இளஞ்சிவப்பு நிற மணற்கல் தூண் ஒன்றை நிறுவினார் . பிராமி எழுத்தில் பாலி மொழியில் எழுதப்பட்ட அந்தக் கல்வெட்டு, அசோகர் தனது ஆட்சியின் இருபதாம் ஆண்டில் அவ்விடத்திற்கு வருகை தந்ததாகவும், புத்தர் அந்த இடத்தில் பிறந்ததாகவும், அதன் விளைவாக கிராமத்தின் வரி எட்டில் ஒரு பங்காகக் குறைக்கப்பட்டதாகவும் பதிவு செய்துள்ளது. இது நேபாளத்தில் அறியப்பட்ட மிகப் பழமையான கல்வெட்டாகும்.
அந்தத் தூண் பல நூற்றாண்டுகளாகப் புதர்களால் மூடப்பட்டிருந்தது. 1896 டிசம்பர் 1 அன்று, ஜெனரல் கட்கா சம்ஷேர் ராணாவுடன் பணிபுரிந்த தொல்பொருள் ஆய்வாளர் அலோயிஸ் அன்டன் ஃபூரர், தரை மட்டத்திலிருந்து சுமார் ஒரு மீட்டர் கீழே அந்தக் கல்வெட்டைக் கண்டெடுத்தார். ஒரு நூற்றாண்டு கழித்து இரண்டாவது கண்டுபிடிப்பு நிகழ்ந்தது: 1996-ல் மாயாதேவி கோயிலின் இடிபாடுகளுக்குள் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சியில் , அசோகரின் செங்கல் மேடையைப் பாதுகாப்பதற்காகக் கட்டப்பட்டிருந்த கூட்டுக்கல் பலகையான அடையாளக் கல் வெளிப்பட்டது.
திலௌராகோட் மற்றும் ஷக்யாவின் இதயப்பகுதி
லும்பினிக்கு மேற்கே, கபில்வஸ்து மாவட்டத்தில் திலௌரகோட் அமைந்துள்ளது. இது, சித்தார்த்தர் தனது முதல் இருபத்தொன்பது ஆண்டுகளைக் கழித்த சாக்கியர்களின் தலைநகரான கபிலவஸ்து எனப் பரவலாக அறியப்படுகிறது. இது 1996 முதல் நேபாளத்தின் உலக பாரம்பரிய தற்காலிகப் பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ளது. 2014 மற்றும் 2016-க்கு இடையில் டர்ஹாம் பல்கலைக்கழகம் தலைமையிலான புவி இயற்பியல் ஆய்வு மற்றும் அகழ்வாராய்ச்சியில் , தெற்காசியாவில் இதுவரை வரைபடமாக்கப்பட்ட ஒரு தொடக்ககால வரலாற்று நகரத்தின் மிகவும் முழுமையான வரைபடம் என அதன் இயக்குநர்கள் விவரிக்கும் ஒன்று மீட்கப்பட்டது : ஒரு திசைகாட்டித் தெரு அமைப்பு, மையத்தில் மதில் சூழ்ந்த ஒரு அரண்மனை வளாகம் , கிழக்கு ஸ்தூபியில் ஒரு மடாலய வளாகம் , மற்றும் வெளிப்புற அகழியுடன் கூடிய ஒரு கோட்டைச் சுவர் ஆகியவை இதில் அடங்கும். கண்டெடுக்கப்பட்ட பொருட்களில், முத்திரை இடப்பட்ட 498 மௌரிய வெள்ளி நாணயங்களும் அடங்கும்.
உத்தேசப் பட்டியலிலும் இடம்பெற்றுள்ள அருகிலுள்ள ராமகிராமம், வேறு எந்த ஸ்தூபிக்கும் இல்லாத ஒரு தனிச்சிறப்பைக் கொண்டுள்ளது: கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டில் அசோகர் திறக்காமல் விட்டுச்சென்றதாகக் கூறப்படும் அசல் எட்டு ஸ்தூபிகளில் இது ஒன்றுதான்.
சங்கு நாராயண் மற்றும் நேபாளத்தின் மிகப் பழமையான தேதியிட்ட கல்வெட்டு
பக்தாபூருக்கு வடகிழக்கே மனோகரா ஆற்றின் மேலுள்ள ஒரு மலைத்தொடரில் அமைந்துள்ள சாங்கு நாராயண் , காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கில் தொடர்ச்சியாக வழிபடப்படும் மிகப் பழமையான இந்து கோவிலாகும் . இது விஷ்ணுவை நாராயணனாக அர்ப்பணித்துள்ளது. அதன் மேற்கு நுழைவாயிலுக்கு அருகிலுள்ள கல் தூணில் , கி.பி. 464-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்ததும், லிச்சாவி மன்னன் முதலாம் மானதேவனால் அமைக்கப்பட்டதுமான குப்தர் கால எழுத்துமுறையிலான ஒரு சமஸ்கிருதக் கல்வெட்டு பொறிக்கப்பட்டுள்ளது . அது அவனது இராணுவப் படையெடுப்புகளைப் பதிவுசெய்வதோடு, நேபாளத்தில் உறுதியாகக் காலமிடப்பட்ட மிகப் பழமையான எழுதப்பட்ட ஆவணமாகவும் திகழ்கிறது — இதுவே அந்நாட்டின் பதிவுசெய்யப்பட்ட வரலாறு தொடங்கும் புள்ளியாகும்.
சுற்றியுள்ள வளாகத்தில் உள்ள லிச்சாவி காலத்து கற்கலை சிற்பங்கள் , மரக்கோயிலை விடவும் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை எனக் கருதப்படுகின்றன; அவற்றில் கருட நாராயணன் மற்றும் விஸ்வரூப புடைச்சிற்பங்களும் அடங்கும்.
சுயம்பு, பௌத்தநாத் மற்றும் பள்ளத்தாக்கின் ஸ்தூபிகள்
யுனெஸ்கோ, ஸ்வயம்புவை அப்பள்ளத்தாக்கின் மிகப் பழமையான பௌத்த நினைவுச்சின்னமாக அடையாளம் காட்டுகிறது . இதன் அடித்தளம் கி.பி. ஐந்தாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி முதல் நடுப்பகுதி வரையிலான காலகட்டத்தில் விருஷதேவ மன்னரால் அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. பின்னர், சாங்கு நாராயண் கல்வெட்டைக் கொண்ட அதே மன்னரான மானதேவனின் ஆட்சியில் இது புதுப்பிக்கப்பட்டது. அலெக்சாண்டர் வான் ரோஸ்பாட்டின் ஆய்வுக்கட்டுரைகள், வரலாற்றுப் பதிவுகளில் உள்ள "கட்டுமானம்" குறித்த குறிப்புகள், பெரும்பாலும் முந்தைய ஒரு கட்டமைப்பின் புதுப்பித்தல்களையே விவரிக்கின்றன என்று குறிப்பிடுகின்றன. அவற்றில் பதினொன்று 1370 மற்றும் 1817-க்கு இடையில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த ஸ்தூபி 1349-ல் நடந்த ஒரு தாக்குதலில் சேதமடைந்து, பின்னர் சரிசெய்யப்பட்டது.
காத்மாண்டுவின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள பௌத்தநாத் , 36 மீட்டர் உயரத்துடன் நேபாளத்தின் மிகப்பெரிய ஸ்தூபியாகும். இதன் அமைப்பு ஒரு மண்டலமாகும், மேலும் இதன் வெள்ளையடிக்கப்பட்ட அரைக்கோளத்தில், மேலே உள்ள தங்க முலாம் பூசப்பட்ட ஹர்மிகாவின் நான்கு முகங்களிலும் புத்தரின் கண்கள் வரையப்பட்டுள்ளன.
மூன்று தர்பார் சதுக்கங்கள்
பள்ளத்தாக்கின் மூன்று வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நகரங்களில் ஒவ்வொன்றும் தனக்கென ஒரு அரச சதுக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது. மேலும், காத்மாண்டு, பட்டான் மற்றும் பக்தாபூர் ஆகிய நகரங்களின் மல்ல அரசவைகளுக்கு இடையே நிலவிய போட்டியே, இந்த மூன்றும் ஒன்றாக இல்லாமல் தனித்துவமானவையாக இருப்பதற்குக் காரணமாகும். காத்மாண்டுவில் உள்ள ஹனுமான் தோகா, அரண்மனை வாயிலில் நிறுவப்பட்டுள்ள ஹனுமான் சிலையிலிருந்து அதன் பெயரைப் பெற்றது ; லலித்பூரில் உள்ள பட்டான் தர்பார் சதுக்கம், கிருஷ்ண மந்திர் உட்பட, பள்ளத்தாக்கின் மிகச்சிறந்த நேவார் கல் மற்றும் உலோக வேலைப்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளது; மேலும், பக்தாபூரின் சதுக்கம், அதனுடன் இணைந்த தௌமாதி சதுக்கம் மற்றும் அதன் ஐந்து அடுக்கு நியாடபோலா கோயில் ஆகியவை, இந்த மூன்றில் மிகவும் சிதைவடையாத இடைக்கால நகரக் கட்டமைப்பைப் பாதுகாத்து வருகின்றன.
இப்பகுதியிலுள்ள மேலும் பல இடங்களைக் காண, எங்கள் வரலாற்று இடங்கள் காப்பகத்தைப் பார்க்கவும்.
2015 ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட நிலநடுக்கம் எவ்வளவு அழிவை ஏற்படுத்தியது?
2015 ஏப்ரல் 25 அன்று ஏற்பட்ட கோர்கா நிலநடுக்கம், அப்பள்ளத்தாக்கின் நினைவுச்சின்னங்களைக் கடுமையாகத் தாக்கியது. நேபாளத்தின் தொல்லியல் துறை , நாடு முழுவதும் 920 சேதமடைந்த அல்லது அழிக்கப்பட்ட பாரம்பரியத் தளங்களைக் கணக்கிட்டது; அவற்றில் 815 தளங்கள் பின்னர் புனரமைக்கப்பட்டன. காத்மாண்டுவுக்கு அதன் பெயரை வழங்கிய மரக் கோபுரமான காஸ்தமண்டபம் முற்றிலுமாக இடிந்து விழுந்தது; அதன் புனரமைப்பு 2021 டிசம்பரில் நிறைவடைந்தது. 1832-ஆம் ஆண்டின் ஒன்பது மாடிக் கோபுரமான தாரஹராவும் இடிந்து விழுந்து, 2021-க்குள் மீண்டும் கட்டப்பட்டது.
பௌத்தநாத்தின் கோபுரம் மிகவும் மோசமாக விரிசல் விட்டதால், அது குவிமாடம் வரை பிரிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. அதன் புனரமைப்புப் பணிகளுக்குச் சுமார் 230 கோடி ரூபாய் (ஏறத்தாழ 2.1 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்) செலவானது. மேலும், அதன் உச்சிக்காக சுமார் 30 கிலோகிராம் தங்கம் பயன்படுத்தப்பட்டது . இந்த நிதி முழுவதுமாக நேபாளத்திலும் வெளிநாடுகளிலும் உள்ள பௌத்த சமூகங்களால் வழங்கப்பட்டது; இதில் அரசின் நிதி எதுவும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. இந்த ஸ்தூபி 2016 நவம்பரில் மீண்டும் புனிதப்படுத்தப்பட்டது.
பள்ளத்தாக்கிற்கு அப்பால்
நேபாளத்தின் பழமையான நிலப்பரப்பு காத்மாண்டு அல்லது தெராய் பகுதிக்கு மட்டும் உரியதல்ல. முஸ்டாங் மாவட்டத்தில் உள்ள தோரோங் லா கணவாய்க்கு கீழே 3,710 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்துள்ள முக்திநாத் , இந்துக்கள் மற்றும் பௌத்தர்கள் இருவராலும் போற்றப்படும் அரிதான புனிதத் தலங்களில் ஒன்றாகும் — ஒரு மரபுக்கு இது விஷ்ணு கோயிலாகவும் , மற்றொரு மரபுக்கு "நூறு நீர்நிலைகள்" என்று அழைக்கப்படும் சுமிக் கியாட்சாவாகவும் விளங்குகிறது. அன்னபூர்ணா மற்றும் முஸ்டாங் வழித்தடங்களில், பதினோராம் நூற்றாண்டின் யோகியான மிலரேபாவுடன் தொடர்புடைய குகைக் கோயில்களும் உள்ளன; அவற்றுள் மனாங்கில் உள்ள குகையும் அடங்கும் . மேலும் கிழக்கே, பாக்மதி ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ள பசுபதிநாத்தின் வளாகம், நாட்டின் மிகப்பெரிய இந்து கோயில் வளாகமாகவும் , ஒரு நினைவுச்சின்னமாக இல்லாமல், தற்போதும் ஒரு செயல்படும் சுடுகாடாகவும் விளங்குகிறது.
ஆதாரங்கள் மற்றும் மேலதிக வாசிப்பு
- யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரிய மையம் — காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கு (பதிவுத் தரவு, மிகச்சிறந்த உலகளாவிய மதிப்பு)
- டர்ஹாம் பல்கலைக்கழக தொல்லியல் துறை — திலௌரகோட் அகழ்வாராய்ச்சித் திட்டம்
- லும்பினி தூண் கல்வெட்டு — உரை, மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் மீள் கண்டுபிடிப்பு
- சாங்கு நாராயண் கோயிலும் கி.பி. 464-ஆம் ஆண்டின் மானதேவ கல்வெட்டும்
- ஏப்ரல் 2015 கோர்கா நிலநடுக்கமும் அதனால் ஏற்பட்ட பாரம்பரிய சேதங்களும்
- உலக வரலாற்று கலைக்களஞ்சியம் — லும்பினி
